Ons verhaal

Het verhaal dat ik het allerliefste vertel, het verhaal dat ik telkens met een krop in de keel schrijf, het verhaal mijn lieverd en ik.

10577235_488080691295120_225273497_o

Het begon allemaal in de week van 27 augustus 2009. Cyaan zijn toenmalige eigenaresse vroeg mij of ik eens met haar pony wou rijden, hij stond namelijk te koop en moest een beetje aan kinderen wennen. Er had al eens iemand mee gereden, maar die kon Cyaan niet stoppen vanuit galop (moehaha). Ik was supertrots natuurlijk, ik mocht op een eigenaarspaard rijden, wauw! Ik heb die woensdag met hem gereden, want dat was mijn vaste lesdag en geloof me vrij, ik bakte er niks van. Remmen en sturen? Daar deden wij niet aan mee.

De àllereerste keer dat ik op Cyaan reed.
De àllereerste keer dat ik op Cyaan reed.

Ik ben die bewuste les bijna tegen een  ander paard op geknald, ik moest elke vijf minuten rusten, want mijn armen  waren dood, maar wàt een geweldige  pony was me dat. Ik was op slag  verliefd! Ik heb mijn ouders de oren van hun hoofd gezaagd voor dat mormel dat mijn armen er bijna aftrok. Want hij had iets. Wij hadden iets.

Ik heb de dag nadien nóg eens met hem gereden, ’s avonds bij het avondeten heb ik weer verteld over hoe geweldig Cyaan eigenlijk wel niet was. Mijn ouders moesten ’s avonds ‘nog eventjes weg’. Ik was aan het stofzuigen toen ze weer thuiskwamen en mij vertelden dat Cyaan van mij was. Ik heb die avond huilend van geluk aan zijn stal gestaan, niet wetende wat die dwerg zes jaar later voor mij zou betekenen.

919721_1454452558124670_80857674_o
Een van de eerste foto’s van Cyaan bij ons.

Ik leerde enorm veel dingen bij, hoe verzorg ik een paard? Poetsen dat kon ik wel, maar er kwam meer bij kijken. Op tijd de hoefsmid laten komen, ontwormingen bijhouden, leer kuisen, omgaan met ziekte,… Bij dat laatste heb ik al heel wat geluk gehad, op een paar keer koliek na is Cyaan zo gezond als een vis (hout vasthouden!).

Allereerste oefenjumping samen.
Allereerste oefenjumping samen.

Ik leerde stilletjesaan beter en beter  met Cyaan zijn ijzeren mond omgaan.  Ik leerde hem beter en beter kennen,  hij mij ook. Ik kon zijn gedrag beter inschatten en kon meer van hem vragen. Ik ontdekte dat Cyaan toch wel echt de moves like Jagger had, wàt een showpony!

Sharon Vandeput
Zijn dressuur ging beter en beter; wijken in draf, galopwissels, uitgestrekte drafjes, het was allemaal geen probleem voor Cyaan. Ook bij het springen was hij niet slecht, het enige probleem was zijn rem. Die werkte tijdelijk niet meer in een parcours, net zo min als zijn stuur. Dus eigenlijk reden wij als een kip zonder kop door een parcours en af en toe kwamen we een sprong tegen, ofwel sprong ie, ofwel crosste hij erlangs. Het moet vast en zeker een grappig zicht geweest zijn, maar op een bepaald moment was het ook niet echt veilig meer.

Springles met pelham-bit.
Springles met pelham-bit.

Na de oefenjumping (enkele foto’s  hierboven) werd mij langs alle  kanten aangeraden om met een zwaarder bit te gaan rijden. Dat heb ik ook een paar keer gedaan, maar uiteindelijk maakte dit niet zo veel verschil.

Sharon Vandeput
Ik vond van mijzelf dat ik al een aardig goede band had met Cyaan.
Maar ergens begon het bij mij wel te pikken. Op youtube zag ik filmpjes van mensen die zonder zadel en hoofdstel reden, paarden die kunstjes deden en hun baasjes volgden naar eender waar. Ik begon na te denken, maar was er toch vrij van overtuigd dat zoiets nooit mogelijk zou zijn met mijn baksteen. Zoiets doe je met brave paarden, niet met Cyaantjes.

De laatste winter die ik met bit reed.
De laatste winter dat ik met bit reed.

Ik heb lang nagedacht en ik heb veel  info opgezocht. Uiteindelijk heb ik de stap gezet naar bitloos rijden, ook begon ik stilletjesaan met ‘grondwerk’ en later kwam daar ook vrijheidsdressuur bij.
In februari 2011 liet ik mijn mening van “dit gaat enkel met makkelijke paarden” voorgoed achter mij. Ik ben begonnen en gosh, het was gewoon belachelijk in het begin. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er niets van bakte. Laat staan dat mensen geloofden in wat we deden. Niets leek te lukken in het begin, maar één belangrijk ding hadden we en dat was plezier. Eindelijk hadden we iets gevonden waar we beiden gek bij konden doen, even alle remmen los.

The very best.
The very best.

Na een tijdje begon het grondwerk wel deels te werken, ik was nog steeds een snul erin, maar we bereikten iets. Niets spectaculairs, maar er kwam schot in de zaak. Ik kreeg eindelijk het gevoel dat we iets samen deden, niet dat ik iets vroeg en hij het uitvoerde. Ons vertrouwen in elkaar werd veel groter en ookal vonden de meesten rondom ons het belachelijk, het was iets wat ik moest doen.

10153939_1454451044791488_182080110_n

Zijn rijden bleek bitloos veel beter te gaan als met een bit. Oké, ik geef toe, op sommige momenten kan hij nog steeds transformeren in een blok beton,maar hij leerde eindelijk te ontspannen tijdens het rijden. Bitloos rijden was voor ons geen beperking, het gaf ons heel wat meer mogelijkheden.

1479301_1454451984791394_400062166_n

Bij het springen werd hij 100 keer aangenamer, we vlogen nu vaker over de sprong in de plaats van ernaast. Dat tempo als hij een sprong ziet ga ik er nooit volledig uitkrijgen, maar ik heb wel degelijk een beter stuur met sidepull. Ondertussen hebben we al oefenjumpings en onofficiële jumpings meegedaan in de hoogte tot 80 cm, dat gaat nu 100 keer beter dan vroeger. Ook in enkelsprong heeft deze jongen mij leren vliegen.

In de zomer van 2011 leerde ik Cyaan zijn eerste ‘grote kunstje’, namelijk het steigeren. Al snel volgden er andere kunstjes zoals een deftig compliment, de klassieke buiging, op het blok staan,…
Na een paar maanden begon het dus echt te werken tussen ons. In oktober 2011 mocht ik mijn allereerste showtje geven op de opendeurdag van de manege, waarbij ik ook met de neckrope gereden heb, het was belachelijk en het ging verschrikkelijk slecht met momenten (lees: in galop de piste uitspurten, een paard dat in een slakkenstap naar mij toekomt,…) maar toch was ik verschrikkelijk trots op dat dwergpaard.

Van dan af ging het voor ons echt bergop. Tuurlijk waren er genoeg momenten waarop ik dacht: “Maaike, serieus, what are you even trying?”, maar op een of andere manier was ik vastberaden.

1097139_1454449458124980_585863158_o

Ik begon vaker met neckrope te rijden en dat was gewoon een catastrofe. Ik ben ontelbaar keren door de piste gevlogen, ik naar links en Cyaan naar rechts. Alle plekken van de piste heb ik gezien, van de omheining (die gelukkig een beetje meegaf) tot een random plas, tot het kleinste zandkorreltje. Gelukkig deed ik me nooit zeer en sprong ik snel weer op mijn paard.

Ondanks alle dingen die fout gingen, Cyaan die vaak wegliep, koppigheidsuitspattingen van ons beiden, een paard waar geen stop op stond, … Waren deze jaren van leren de mooiste jaren van mijn leven.
1974291_1451488618421064_1548952219_o

 

Ik kon steeds meer en meer met Cyaan. Ons vertrouwen bleef maar groeien. Ik leerde Cyaan meer en meer, zo leerde ik hem liggen op commando, zitten, bokken, berggeit,… Ook ons grondwerk ging erop vooruit en loswerk begon eindelijk een beetje op loswerk te lijken.

 

 

 

 

Op de Two Lazy Seven Ranch.
Op de Two Lazy Seven Ranch.

Ik deed een kamp op de Two Lazy Seven Ranch in de zomer van 2012, de eerste vorm van les dat ik ooit in mijn leven kreeg in grondwerk en bitloos rijden. Ik heb zo enorm veel bijgeleerd op die vijf dagen. Ik heb geweldige mensen leren kennen en de sfeer die daar hangt is gewoon fantastisch.

Dusja, stilletjesaan viel alles op zijn plaats bij ons.

 

 

 

1522619_1451487505087842_1748414904_o

 

Als ik zo op de jaren terugkijk, dan eindig ik weer bijna in tranen. In 2013 kreeg ik problemen met langdurige vermoeidheid. Daar wordt je niet vrolijker van, geloof me. Ik heb enorm veel mensen gekwetst en/of buitengesloten, ik weet niet waar ik geëindigd was als ik Cyaan niet aan mijn zijde had gehad. Dat paard is erin geslaagd om mij telkens weer een greintje energie te geven op mijn slechtste dagen.

10001423_1454452051458054_42839290_n

Cyaan is er dus altijd geweest bij mij, op de dagen dat ik mij het slechtst gevoeld heb, maar zeker ook op dagen dat ik mij het allerbest voelde. Tranen van geluk, tranen van het lachen of tranen omdat het niet lukt, alles heb ik meegemaakt met die knapperd naast mij.

1511360_1451489011754358_840161118_n

Ondertussen neem ik les bij Klaartje van Steen, daar hebben we echt onze gading bij gevonden. Ik ben dus na zes jaar nog steeds enorm aan het bijleren over hoe mijn kleintje in elkaar zit en telkens kom ik een stukje van mezelf tegen in hem.

Ik geloof oprecht dat dit mijn once-in-a-lifetime-pony is.
Alle dromen die ik dankzij hem, met hem heb kunnen waarmaken, het is gewoon te gek voor worden. Ik heb samen met hem op Equiday gestaan, we zijn samen naar het strand geweest, we hebben de meest geweldige week ooit op de Two Lazy Seven Ranch meegemaakt (ook dankzij mijn topvriendinnen natuurlijk!), we hebben als verscheidene demo’s mogen geven thuis en op verplaatsing, zonder zadel en enkel op neckrope galopperen buiten,…

1966040_1451488118421114_1481166970_o

Het gaat natuurlijk niet alleen om de spectaculaire dingen. Ook de vergeten momenten, zoals die ene keer toen we een halfuur in de zon gelegen hebben, samen, allebei met onze ogen toe, op en top aan het genieten van het moment. Of die ene keer dat ik bij je zat en je me ze hard deed lachen dat ik op slag vergat wat voor een rotdag het geweest was.

10001361_1454451234791469_1155191491_n

Ik kan met zekerheid zeggen dat mijn leven herbegonnen is die 27ste augustus in 2009, allemaal dankzij Cyaan. Maar ook zeker dankzij mijn geweldige mama en Piet, zonder hen zou ik niet op al die plekken geraakt zijn waar we dromen waargemaakt hebben, laat staan dat Cyaan van mij geweest zou zijn zonder hen. Mijn zus die verdient ook wel een medaille, de uren die ik tegen haar heb staan zagen, staan huilen of staan opscheppen over Cyaan zijn niet meer te tellen. Ook zonder George zou ik nergens geraakt zijn, hij heeft tenslotte een doorzetter van mij gemaakt en hij heeft mij nooit scheef bekeken toen ik met mijn ‘belachelijke touwhalster’ aankam. Mijn geweldige vriendinnen die er ook àltijd voor mij zijn en tegen wie ik uren kan zagen, maar die mij ook telkens weer doen lachen en die stuk voor stuk fantastisch zijn.

Advertenties

4 gedachten over “Ons verhaal

  1. Wauw! het is nu al de tweede keer dat ik je verhaal lees, maar het blijft echt prachtig om die veranderingen te zien! zalig!

    Like

  2. Hoi Maaikie, eindelijk heb ik de tijd eens gevonden om je blog af te schuimen. In één woord geweldig, wat ben ik fier op je (jullie) als ik dit zo allemaal lees. Jullie zijn inderdaad een team, ’t is dat we zo weinig tijd hebben om jullie aan het werk te zien. Misschien dat we het soms niet beseffen wat het van jullie vraagt omdat we ervan uitgaan dat jullie alles aankunnen. Maar na het lezen van dit alles dringt het weer even door : niets komt vanzelf. Het vergt tijd, geduld, respect en nog veel meer om samen zover te geraken. Je bent een doorzetter en als je iets wil dan ga je ervoor, dat weten we ondertussen al en da’s alleen maar te bewonderen. Ik wens jullie samen nog heel veel geluk, plezier en liefde. Ich bin so froh das du in mein Leben bist, love you.

    Like

  3. Maaike,
    Dit geeft me echt het gevoel dat het me ook zal lukken! Echt wouw wat jij kan en hoe je er geraakt bent! Het verhaal heb ik zonet 2keer gelezen &de tweede keer drong het mij door dat doorzetten de boodschap is! Danku!!
    (Mijn droom,mijn paard •Flicka• op facebook :))

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s